Halit Ertugrul – Kendini Arayan Adam isimli kitaptan
Omrunun 50 yilini komunist ideoloji yolunda harcayan Salih Gokkaya, daha sonra Islam’la muserref olarak vefat etmistir. ‘Turkiye Komunist Talebe Teskilati Baskani’ sifatiyla Yugoslavya Devlet Baskani Maresal Tito’nun seref misafiri olarak Belgrad’a gitmis ve omrunun son gunlerini gecirmekte olan Tito’yu ziyaret etmistir. Onu, milyonlara hitap eden o dil ve cenesi dusmus, eller ve bacaklari tam bir degnek halini almis, gozleri yasla dolmus, dudaklari titrer halde ve yuzundeki aci ifadelerle gorunce, teselli vermek icin demis ki:
Daha fazla…’Efendim olum sizi korkutmasin. Belki maddeten aralarindan ayrilacaksiniz ama, yaptiginiz inanilmaz hizmetinizle kalplerde ebediyyen yasayacaksiniz.’ Tito, buyuk bir pismanlik icinde su muthis itirafta bulunur:
‘Yoldas, ben oluyorum artik… Olumun ne derece korkunc birsey oldugunu size anlatamam. Anlatsam bile sihhatli ve genc olan sizler, bu yasta bunu anlayamazsiniz. Dusunun olmek, yok olmak. Topraga karismak ve donmemek uzere gidis. Iste bu cildirtiyor beni. Dostlarimizdan, sevdiklerimizden, unvan ve makamlardan ayrilmak. Dunyanin guzelliklerini bir daha gorememek. Ne korkunc birsey, anlamiyor musunuz?
Yoldaslarim, sizlere acik bir kalple itirafta bulunmak istiyorum: Ben oldukten sonra, toprak olacaksam, dirilis, ceza veya mukafat yoksa, benim yaptigim mucadelenin degeri nedir? Soyleyin bana? Ha yoldaslarimin kalbine gomulecekmisim veya unutulmayacakmisim veya alkislanacakmisim neye yarar?
Ben mahvolduktan sonra, beni alkislayanlarin takdir sesleri, kabirde vucudumu parcalayan yilan ve ciyanlari insafa getirir mi? Soyleyin bu gidis nereye? Bunun izahini Marks, Engels, Lenin yapamiyor.
Itiraf etmek zorundayim. Ben Allah’a, peygambere ve ahirete inaniyorum artik. Dinsizlik bir care degil. Dusunun, su kainatin bir Yaraticisi, su muhtesem sistemin bir kanun koyucusu olmalidir. Bence olum de son olmamalidir. Mazlum gidenlerle, zalimce olenlerin bir hesaplasma yeri olmalidir. Hakkini almadan, cezasini gormeden gidiyorlar. Boyle kesmekes olamaz. Ben bunu vicdanen hissediyorum. Onlarin ahlarina kulak verecek bir merci olmali… Yoksa insan teselliyi nereden bulacak? Bunlarin bir aciklamasi olmali.
Nedense olum kapiya dayanmadan bunu idrak edemiyoruz. Belki de goz kamastirici makamlar buna engel oluyor. Ben bu inanctayim yoldaslarim, sizler de ne derseniz deyin!’
Benzer sayfa yok.
Herkul bir gun olumu tadacak… ne mutlu olumden sonra hayat olduguna bu dunyada inanip onun gereklerini yapanlara.. allah hepimize gercekleri gorecek dogrulari soyleyebilecek irade versin..