Hikmet belediyeye ait ekmek fabrikasinda calisan bir isciydi. Isine cok dikkat eder, vazifesini ihmal etmemeye calisir, kazancinin helal olmasini isterdi. Fabrikayi hemen her aksam en gec o terk ederdi. Her gun binlerce ekmek cikaran firin oldukca buyuktu. Belediyenin ekmegi biraz daha ucuz oldugu icin halk ragbet ediyordu. Kocaman firinin icini ara sira temizlemek ihtiyaci hasil olur, onu da genellikle Hikmet yapardi.

Dini bir bayramin son gunuydu. Ertesi gun ekmek cikarilacakti. Hikmet temizlik yapmak icin fabrikaya gitti. Dis kapiyi kilitledi. Isiklari yakti, firinin kapagini acip iceri girdi. Gerekli temizligi yaptiktan sonra gidecek, sabaha karsi dorde dogru gelen isciler gelir gelmez elektrikle calisan firinin dugmelerini acacak, onlar hamuru yogurup hazir hale getirene kadar da firin guzelce isinmis olacakti. Hikmet temizlige dalip gitmisti. Bir taraftan da kendi yakistirdigi seyleri mirildaniyordu. Tam o saatlerde firinin genc ustalarindan Cengiz fabrikaya geldi. Kirlenmis olan beyaz onlugunu almak icin ugramisti. O aksam yikatip sabaha temiz temiz giymeyi dusunuyordu. Dis kapiyi acti. Hayret, icerideki lambalar acik unutulmustu. Gidip onlugunu aldi. Firinin onunden gecerken acik unutulan firin kapagini eliyle soyle iteledi. Cikarken isiklari sondurmeyi ihmal etmedi. Elektriklerin sonmesiyle Hikmet hemen firinin kapagina kostu. Fakat, heyhat kapak uzerine kapatilmisti. Var gucuyle bagirmaya basladi. Firinin kapagini yumrukladi. Cirpinmasi fayda vermiyor, sesini kimseye duyurmasi mumkun olmuyordu. Tuyleri diken diken oldu. Dehsete kapilmisti. Uzun muddet kendisine gelemedi. Birazcik sakinlesince saatine bakti. Saat 23.05′i gosteriyordu. Yaklasik 5 saat kalmisti. Bir anda olumle burun buruna gelmisti. Yanmak onun icin bu dunyada baslayacakti. Yavas yavas isinacakti firin… Evvela terledigini hissedecek, sonra bunalacak, sicaklik artacak, yavas yavas surekli artacak, artacak, artacak…Vucudundaki yaglar erimeye basliyacak, etler kizaracak ve daha butun bunlar olmaya baslamadan belkide o kalpten gidecekti. Belkide
cildiracakti. Cilgin cilgin gulecekti… Ah, o en guzeliydi. Bir delirebilseydi. Dusuncenin kezzap gibi yakiciligindan kurtulacakti. Kim bilir butun vucudu nasil sizlayacakti?Vucudunda agriyi, siziyi duyuran butun sinirler feryadu figan edeceklerdi. Dayanilir miydi, dayanabilir miydi buna? En uc noktadaki sinir hucresine varana kadar ulasan o muthis siziya… Firindan yeni cikan ekmekleri eline alinca parmaklarinda duydugu yanik acisi aklina geldi. Sadece o kadari.. Yanigin ilk safhasi bile degildi
ama, hemen elinden birakirdi. Simdi ekmekler gibi kendisi pisecekti. Bir kac gun onceydi. Iscilerle acikmislar kucuk tupun uzerinde yemek pisirmislerdi.Bir aralik tupun kizgin demirine degmisti eli… Hemen nasil da kabarmis, su toplamis, sizladikca sizlamisti. Sadece iki parmaginin acisina dayanamamis, soguk suyun icinde saatlerce tutmustu. Ya simdi?.. Yanan iki parmak ucu degil, butun vucudu olacakti. Gozlerinin onunde filmlerde gordugu yanan adamlar canlandi. Hikmetin hali daha zordu.Bir
anda yanmak degildi ki bu… Adim adim, hissede hissede… Terleye, cildira, dovune dovune… Icerisinin isindigini hissetti. Kapiyi kapatan her kimse firini yakmis
miydi yoksa?Bu hararet boyle surekli neden artiyordu? Aman ALLAH’im! Beklenen an ne cabuk gelmisti. Saatine bakti, saat gecenin 01.00′i olmustu.
Nasil gecmisti iki saat? Zaman su gibi akmisti. Bir omur gibi…Elleriyle duvarlara, demirlere dokundu. Yok canim…Korkusundan firinin yanmaya basladigini zannetmisti. Demirler soguktu iste.. Biraz sakinlesti. Evini dusundu. Hanimi, oglu merak ediyor olmaliydi. Hanimini nicin azarlamisti sanki cikarken?.. Hayat arkadasina karsi daha nazik, daha hurmetli olmali degil miydi? Ya cocugunu…Keske dovmemis olsaydi onu.. Bir gun evvel kazayla kirdigi camdan oturu dovmustu. Keske, dovmeden evvel kirilsaydi elim, diye dusundu. Onlardan da mesul oldugu icin onlarin da hesabini verecekti ALLAH’a…Keske hanimin dedigini yapsaydi. _Birlikte namaza baslayalim, demisti.
_ Hayir, biraz daha yaslanalim, diye cevap vermisti. Sanki sonrasinda butun bir omrun hesabini vermeyecek, sadece ihtiyarligin hesabini verecekti. Nicin sanki firina gelirken iceriye girmemisti? Muezzin, gonlunun derinliklerinden geldigi belli olan sesiyle yatsi namazina davet etmis; ALLAH’in buyuklugunu, kurtulusun onun yolunda
oldugunu haykirmisti. Hic degilse olmeden evvel son vakit namazini kilmis olacakti…Belki RABB’i o son vakit hurmetine affeder, digerlerinin hesabini sormazdi. “Ah kafam ah!” diye inledi.Halbuki bes vakit namaz kilan bir insanin hali ne guzeldi. Kildigi bir vakti muhakkak onun eda ettigi son vakit olacakti ve RABB’inin huzuruna secdesiz bir alinla cikmayacakti. Oyle olmayi ne kadar isterdi. Ya oglu… Yedi yasina girmisti.. Bir baba olarak onun ustune, basina, yiyip ictigine dikkat ettigi kadar kalbine nicin dikkat etmemisti?Daha o yasta, her tur pisligin televizyon ekranlarindan uzerine sicramasina nasil da razi olmustu?Cocuguna ALLAH’ini, Peygamberi’ni nicin sevdirmemisti.
Akli cocuguna gitti…Gencligine ugradi. Tek tek dolasti eski gunleri …O gunlerden eline sadece pismanlik veren, utandiran gunahlar kalmisti. En ince teferruatina kadar butun gunahlari aklina geldi. Demek butun bu tespit edilen seylerin hesabini verecekti. Evlendigi yillar, annesini ve babasini uzdugu gunler… ah, bilse hic yapar miydi? Baskalarina soyledigi rahatsiz edici en kucuk sozden bile rahatsizlik duydu. Insan butun yaptiklarinin tekrar karsisina cikacagini unutmasaydi hic hata yapar miydi? Hatasiz
olmasada hatasizliga yakin olabilirdi. Aklina bir fikir geldi. Firinin icinde teyemmum edip namaz kilsaydi. Toprak yoktu ki.. fakat olsun… Hic kilmamaktan iyiydi. Belki bir ihtimal kabul edilirdi. Ellerini firinin icindeyere vurarak teyemmum aldi. Namaza durdu. Her seyin bitip tukendigi noktada baska kime dayanabilirdi ki? Aslinda her namazda oyle hissetmeliydi. Kendisini hayatinda ilk defa RABB’iyle konusur hissetti. Alemlerin RABB’ine hamdetmeyi, ona dayanmayi , ondan yardim dilemeyi, dosdogru olmayi ilk defa iliklerine kadar duyarak . Yatsidan sonra kaza namazlari kildi. RABB’inden gelmisti ve O’na donuyordu. Ah donusun O’na oldugunu hic unutmamis olsaydi. Yoruldukca oturup tovbe etti, estagfirullah cekti. Dinlenince tekrar namazina devam etti. Nasil daracik yerde sikisip kalmisti. Firinda oldugunu hatirladikca vucudunu atesler basti. Cengiz, eve gidip yatmisti. Gece bir aralik yataktan sicrayarak uyandi. Saatine bakti. Saat 3.15′di.acayip bir ruya gormustu.Arkadasi Hikmet, firinin icinde alev alev yaniyor, “Cengiz” diye bas bas bagiriyordu. Nasil bir ruyaydi bu boyle…Birden aksam aklina geldi. Olamaz! Firinin kapaginu Hikmet’in uzerine mi kapatmisti yoksa? Hemen uzerini giyip sokaga firladi. Hic durmadan kostu. Evleri de firina uzakti. 3.45′de firina geldi.Gece iscileri henuz firina gelmemislerdi. Kapiyi acti, isiklari yakti. Hemen firinin kapagini acip iceriye seslendi.
_Hikmet! Bir kac defa bagirdi. Hikmet, aglaya aglaya namaz kiliyordu. Oyle dalmisti ki, adinin soylendigini duyunca irkildi. Olamazdi. Yanlis duyuyor, hayal
goruyor olmaliydi. Fakat, yine duydu.. Birisi “Hikmet” deyip duruyordu. Hem firinin isigi da yanmisti. Selam verdikten sonra kapaga dogru yurudu. Karsisinda Cengiz’i gordu.
Firindan cikti. Cengiz bir anda hortlak gormuscesine irkildi. Korkuyla: _Kimsin sen? dedi. Hikmet’in Cengiz’e sarilmak icin uzanan kollari bos kalmisti.Hikmet hala agliyordu
_ Ne demek, dedi, sen kimsin? Hikmet’im iste, gormuyor musun? Dun aksam temizlemek icin girmistim. Birisi uzerime firinin kapagini kapatti. _ Olamaz, diyordu Cengiz. Sen Hikmet degilsin. Hikmet, Cengiz’i anlayamiyordu. Nasil boyle soyler, nasil taniyamazdi? Aklina geldi. Hemen aynaya dogru kostu. Bakti…Hayir, bu yuz bu saclar
kendisinin olamazdi. Ellerini kirismis, solmus yuzune, bembeyaz olmus saclarina goturdu. Bir gecede ihtiyarlamisti. Hickiriklarla sarsiliyordu. Bir daha aynaya bakamadi. Kendisinden korkmustu. Yanmanin ne demek oldugunu bilseler, kim bilir bir gecede ne kadar insan ihtiyarlayacakti. Yarin denilecek kadar kisa bir sure sonra yanmak
ihtimali bu kadar hafife alinabilir miydi? Basi ellerinin arasinda kalakaldi………