Mehmet Akar – Mesel Denizi isimli kitaptan
Yavuz, Misiri almak icin Sina colunu gececektir. O donemde Misir tahtinda Tomanbay vardir. Yavuzun Tih colunden toplari ile gecemeyecegini ve karsisinda perisan olacagini ummaktadir. Col, akrep, yilan ve sivrisineklerle doludur. Gunduz 40 dereceyi bulan sicaklik, gece sifirin altina dusmektedir.
Ulu Hakan, ordusunu pesine takmis, kizgin kumlarin uzereinde muthis bir edep ve tevazu ile yurumektedir. Bakislari bir noktaya mihlanmistir. Adeta colde sonsuzluga acilan bir izi takip etmektedir. Herkes askere manevi kuvvet olsun diye boyle davrandigini sanmaktadir ama, asker saatlerdir yurumekten yorgun dusmustur. Vuzera:
- Hunkarim atiniza binseniz, deyince…
- Gormuyor musunuz ? Resulullah Efendimiz (s.a.v.) onumuzde yururken ben nasil ata binerim! der.
Yureginde muthis bir vecd ve cosku, gozlerinde rahmet bulutlari gibi yas vardir. Hadise duyuldugundaaskerin goz yaslariyla gokten sakir sakir yagan rahmet birbirine karisir. Ve o korkunc Tih colu on uc gunde gecilir. Hala sirri cozulememis ve rekoru kirilamamistir.
Bu gune kadar, onun adina yola cikan her kervanin onunde O vardir. Ummetini hicbir zaman yalniz birakmamis, dertleriyle muteellim, sevincleriyle mesrurolmustur. Daha Dunyaya geldigi gunlerde Necip Fazilin “Guluyor, goklerle kani kaynasik dedigi Sani Yuce Peygamberin yolundan yuruyen ve sonsuzluk kervanini temsil eden butun buyuklerin de hep goklerle kani kaynasik olmustur. Zaferlerin arkasinda o ikram ve kerim el vardir.insanlar vazifesini yapmali, otesine karismamalidir.
“Onumuzde Efendimiz” için 0 Yorum yapılmış.