Esref Bitlis’in oglu Tarik Bitlis soyle diyordu:

“Turkiye’de bugune kadar cok olay olmustur. Bunlardan iki tanesi, Ugur Mumcu olayi ve Esref Bitlis olayi ise cok onemlidir. Iki olay da Turkiye’nin bagimsizligi hedef alinmistir…”

Tarik Bitlis dogru soyluyordu. Her iki olay arasinda son derece onemli bir baglanti bulunuyordu. Birincisi, her ikisi de Turkiye’nin yoneldigi dis politika ile ilgiliydi. Esref Bitlis, Icisleri Bakani Ismet Sezgin’in Tahran gezisinden bir hafta sonra, Ugur Mumcu ise Cumhurbaskani Suleyman Demirel’in Suriye gezisinden 5 gun sonra olduruldurler. Her ikisi de ABD’nin Kurt devleti projesine muhalefetin “sembolu”yduler. Her ikisi de…

Papa III.Innocent, Jeanne d’Arc, William Shakespeare… Onlarin resimlerinin bu odada bulunuyor olmasi cok ilginc gelebilirdi baskalarina ama Lider iicn derin saygi uyandiran oncu imgelerdi. Olum Kardesligi’nin bilinmeyen kahramanlariydilar.

“Amerika, bu ulkelerin Ucuncu Dunya Savasi’ni baslatmasini ve sonra da bu savasa kendi cikarlarina uygun bir sekilde dahil olmayi planliyor. Biliyorsunuz, bu bir Amerikan taktigidir. Savasi baskalari baslatmis gibi gorunur ama kazananlar, savasa sonradan dahil olanlardir.”

Turk ordusu savasa katiliyor. Turk savasci timi, yok olma esigindeki dunya icin son umut!

Raporun ilk satirlarinda genel olarak ulke degerlendirmeleri vardi.
“Genc kesimin onemli bir bolumu yurtdisinda yasama hayalini kurmaktadir ve iyi bir imkan tanindigi taktirde baska bir ulkede yasamaya baslayacaklarin orani yaridan fazladir.”
“Amerika’nin iletisim faaliyetlerine etki edebilme potansiyeli inanilmaz olcudedir. Medya kolay etkilenebilmektedir ve Baticilik bir cesit ideoloji halini almistir. Bu durum Metal Firtina operasyonunun psikolojik harekatlar bolumu ile ilgili olan kisminda bir hayli rahatlama yaratacaktir.”
“Ataturk’un Bati emdeniyeti seviyesine ulasma hedefini iceren toplumsal mesaji, Amerikan baglantili dusunce merkezleri tarafindan basarili bir sekilde Bati’nin safinda olma hedefi haline getirilmistir.”
———
Arastirmacilara soyleyin, o haplar mantigi bloke ediyor ama sanirim icgudusel tepkileri kontrol altina alamiyor.
———
Bakin Sayin Gul, eger bilinc kanallarinizi bize acarsaniz, sze son derece adilane bir psisik dalga boyu uygulayacagiz. Boylece, istedigimiz sonuclar alinacak..
———
Sizin ilerde Turkiye’nin Basbakani olacaginizi dusunuyoruz.Ve su an bu firsati kacirmak istemeyiz.
———
Abdullah Gul ise Ersin’i dusunuyordu. Uzerinde uygulanan testlere dayanamadigini ve kimsenin gormek istemedigi bir bicimde oldugunu duymustu. Turkiye, her zaman bir hedef olacakti ve o hedef tum yollarla savunulmaliydi. Sadece silahla degil, zihinle de..

ABD Turkiye’yi vurdu… Bombardiman suruyor.

….
“Merak etme, bu isi bitirecegiz Howard.”
Deneyimli asker basini salladi. “Haklisiniz Baskan.Artik ikinci asama baslayabilir. Istanbul nasil olsa alinacak. Sira sizde artik. Kibris Rumlarina ve Turkiye icindeki ayrilikci gruplara gereken mesajlari iletirseniz onlar da harekete gecebilir sanirim.”
….
Tayyip Erdogan kalabalik basin mensuplarinin yerlesmesini ve gurultunun kesilmesini bekledi.
“Bu zorlu bir mucadeleydi” diye basladi. “Var olma mucadelesi. Turkiye her kesimiyle onemli bir sinav verdi, savas verdi. Neler olup bitti, daha sonra uzun uzun uzerinde duracagiz. Ama simdi diyebilecegimiz tek sey su: Savas bitti ve Turkiye Cumhuriyeti ayakta…”

…..Hoca:
“Senin ne isin var burada. Derhal sinifina git”. dedi.
“Okula yeni yazildim. Sinif numarami henuz vermediler hocam.”
“O halde cabuk ismini soyle kayitlara bakalim.”
Ne demem gerektigini bilmiyordum. Dagaslan mi, Saral mi, Gurel mi, Cahci mi, Cahcioglu mu, Kurtoglu mu, Ekli mi…? Susuyordum..
………………..
…. babamin bana verdigi numarayi okul icindeki telefondan arayip;
“Baba bizim adimiz ne?”
“Nasil?”
“Yani ben bu okulda kimim?”
“Gokcen CATLI.”
“Saka yapma babacigim.”
Kizim.. Sen Gokcen CATLI’sin”…
Evet ben nihayet Gokcen CATLI’ydim.

Turkiye’de iki catisma alani yaratilmaya calisiliyor.Bunlardan birincisi Guneydogu Anadolu’daki etnik kimlige dayali catisma, digeri Turkiye’de Laik-Muhafazakar catismasidir. Bu ikisinden kacin, bu catismalari sonraya birakin. Cunku su anda Turkiye bir savasin icerisindedir, butun dunyanin taraf oldugu bir savasin icerisindedir, su anda hedeflerinizle ugrasin. Bu ideolojik farkliliklari da sonraya birakin. Bu konuda dikkatli olun.

Amerika’nin PKK’nin icabina bakacagim dedigi sey de silahli bir catisma degildir. Amerikalilar PKK ile silahli catismaya girmezler. Turkiye icindeki PKK sempatizanlarini anti-Amerikan cizgiye cekmezler, bu kesin olarak boyledir. Amerikan karsiti cepheye sokmak istemezler. Yapacaklari sey PKK icersindeki siyasi ve ideolojik kimligi etnik kimlige donusturmektir. Etnik kimlige donusturdugunuz an PKK diye birsey kalmaz, Kurt kalir. Kurt mucadelesi olur. Bu herkes icin yanlistir. O zaman da etnik kimlikle catismalarda bir zorlukl vardir. Insanlar kendilerini tehdit altinda hissettikleri icin cok az sayida olsalar bile sonuna kadar mucadele ederler. Etnik kimlikte olanlar sonuna kadar dovusmek zorundadir. Cunku hayatina kasteder karsi taraf. O yuzden de olumune dovusursunuz. Boyle bir ayrisma sonu gelmez bir mucadeleye yol acar. Bizim zaten bu gune kadar bu kavganin icindeki sikintilarimiz bu yuzden oldu.

Hikmet belediyeye ait ekmek fabrikasinda calisan bir isciydi. Isine cok dikkat eder, vazifesini ihmal etmemeye calisir, kazancinin helal olmasini isterdi. Fabrikayi hemen her aksam en gec o terk ederdi. Her gun binlerce ekmek cikaran firin oldukca buyuktu. Belediyenin ekmegi biraz daha ucuz oldugu icin halk ragbet ediyordu. Kocaman firinin icini ara sira temizlemek ihtiyaci hasil olur, onu da genellikle Hikmet yapardi.

Dini bir bayramin son gunuydu. Ertesi gun ekmek cikarilacakti. Hikmet temizlik yapmak icin fabrikaya gitti. Dis kapiyi kilitledi. Isiklari yakti, firinin kapagini acip iceri girdi. Gerekli temizligi yaptiktan sonra gidecek, sabaha karsi dorde dogru gelen isciler gelir gelmez elektrikle calisan firinin dugmelerini acacak, onlar hamuru yogurup hazir hale getirene kadar da firin guzelce isinmis olacakti. Hikmet temizlige dalip gitmisti. Bir taraftan da kendi yakistirdigi seyleri mirildaniyordu. Tam o saatlerde firinin genc ustalarindan Cengiz fabrikaya geldi. Kirlenmis olan beyaz onlugunu almak icin ugramisti. O aksam yikatip sabaha temiz temiz giymeyi dusunuyordu. Dis kapiyi acti. Hayret, icerideki lambalar acik unutulmustu. Gidip onlugunu aldi. Firinin onunden gecerken acik unutulan firin kapagini eliyle soyle iteledi. Cikarken isiklari sondurmeyi ihmal etmedi. Elektriklerin sonmesiyle Hikmet hemen firinin kapagina kostu. Fakat, heyhat kapak uzerine kapatilmisti. Var gucuyle bagirmaya basladi. Firinin kapagini yumrukladi. Cirpinmasi fayda vermiyor, sesini kimseye duyurmasi mumkun olmuyordu. Tuyleri diken diken oldu. Dehsete kapilmisti. Uzun muddet kendisine gelemedi. Birazcik sakinlesince saatine bakti. Saat 23.05′i gosteriyordu. Yaklasik 5 saat kalmisti. Bir anda olumle burun buruna gelmisti. Yanmak onun icin bu dunyada baslayacakti. Yavas yavas isinacakti firin… Evvela terledigini hissedecek, sonra bunalacak, sicaklik artacak, yavas yavas surekli artacak, artacak, artacak…Vucudundaki yaglar erimeye basliyacak, etler kizaracak ve daha butun bunlar olmaya baslamadan belkide o kalpten gidecekti. Belkide
cildiracakti. Cilgin cilgin gulecekti… Ah, o en guzeliydi. Bir delirebilseydi. Dusuncenin kezzap gibi yakiciligindan kurtulacakti. Kim bilir butun vucudu nasil sizlayacakti?Vucudunda agriyi, siziyi duyuran butun sinirler feryadu figan edeceklerdi. Dayanilir miydi, dayanabilir miydi buna? En uc noktadaki sinir hucresine varana kadar ulasan o muthis siziya… Firindan yeni cikan ekmekleri eline alinca parmaklarinda duydugu yanik acisi aklina geldi. Sadece o kadari.. Yanigin ilk safhasi bile degildi
ama, hemen elinden birakirdi. Simdi ekmekler gibi kendisi pisecekti. Bir kac gun onceydi. Iscilerle acikmislar kucuk tupun uzerinde yemek pisirmislerdi.Bir aralik tupun kizgin demirine degmisti eli… Hemen nasil da kabarmis, su toplamis, sizladikca sizlamisti. Sadece iki parmaginin acisina dayanamamis, soguk suyun icinde saatlerce tutmustu. Ya simdi?.. Yanan iki parmak ucu degil, butun vucudu olacakti. Gozlerinin onunde filmlerde gordugu yanan adamlar canlandi. Hikmetin hali daha zordu.Bir
anda yanmak degildi ki bu… Adim adim, hissede hissede… Terleye, cildira, dovune dovune… Icerisinin isindigini hissetti. Kapiyi kapatan her kimse firini yakmis
miydi yoksa?Bu hararet boyle surekli neden artiyordu? Aman ALLAH’im! Beklenen an ne cabuk gelmisti. Saatine bakti, saat gecenin 01.00′i olmustu.
Nasil gecmisti iki saat? Zaman su gibi akmisti. Bir omur gibi…Elleriyle duvarlara, demirlere dokundu. Yok canim…Korkusundan firinin yanmaya basladigini zannetmisti. Demirler soguktu iste.. Biraz sakinlesti. Evini dusundu. Hanimi, oglu merak ediyor olmaliydi. Hanimini nicin azarlamisti sanki cikarken?.. Hayat arkadasina karsi daha nazik, daha hurmetli olmali degil miydi? Ya cocugunu…Keske dovmemis olsaydi onu.. Bir gun evvel kazayla kirdigi camdan oturu dovmustu. Keske, dovmeden evvel kirilsaydi elim, diye dusundu. Onlardan da mesul oldugu icin onlarin da hesabini verecekti ALLAH’a…Keske hanimin dedigini yapsaydi. _Birlikte namaza baslayalim, demisti.
_ Hayir, biraz daha yaslanalim, diye cevap vermisti. Sanki sonrasinda butun bir omrun hesabini vermeyecek, sadece ihtiyarligin hesabini verecekti. Nicin sanki firina gelirken iceriye girmemisti? Muezzin, gonlunun derinliklerinden geldigi belli olan sesiyle yatsi namazina davet etmis; ALLAH’in buyuklugunu, kurtulusun onun yolunda
oldugunu haykirmisti. Hic degilse olmeden evvel son vakit namazini kilmis olacakti…Belki RABB’i o son vakit hurmetine affeder, digerlerinin hesabini sormazdi. “Ah kafam ah!” diye inledi.Halbuki bes vakit namaz kilan bir insanin hali ne guzeldi. Kildigi bir vakti muhakkak onun eda ettigi son vakit olacakti ve RABB’inin huzuruna secdesiz bir alinla cikmayacakti. Oyle olmayi ne kadar isterdi. Ya oglu… Yedi yasina girmisti.. Bir baba olarak onun ustune, basina, yiyip ictigine dikkat ettigi kadar kalbine nicin dikkat etmemisti?Daha o yasta, her tur pisligin televizyon ekranlarindan uzerine sicramasina nasil da razi olmustu?Cocuguna ALLAH’ini, Peygamberi’ni nicin sevdirmemisti.
Akli cocuguna gitti…Gencligine ugradi. Tek tek dolasti eski gunleri …O gunlerden eline sadece pismanlik veren, utandiran gunahlar kalmisti. En ince teferruatina kadar butun gunahlari aklina geldi. Demek butun bu tespit edilen seylerin hesabini verecekti. Evlendigi yillar, annesini ve babasini uzdugu gunler… ah, bilse hic yapar miydi? Baskalarina soyledigi rahatsiz edici en kucuk sozden bile rahatsizlik duydu. Insan butun yaptiklarinin tekrar karsisina cikacagini unutmasaydi hic hata yapar miydi? Hatasiz
olmasada hatasizliga yakin olabilirdi. Aklina bir fikir geldi. Firinin icinde teyemmum edip namaz kilsaydi. Toprak yoktu ki.. fakat olsun… Hic kilmamaktan iyiydi. Belki bir ihtimal kabul edilirdi. Ellerini firinin icindeyere vurarak teyemmum aldi. Namaza durdu. Her seyin bitip tukendigi noktada baska kime dayanabilirdi ki? Aslinda her namazda oyle hissetmeliydi. Kendisini hayatinda ilk defa RABB’iyle konusur hissetti. Alemlerin RABB’ine hamdetmeyi, ona dayanmayi , ondan yardim dilemeyi, dosdogru olmayi ilk defa iliklerine kadar duyarak . Yatsidan sonra kaza namazlari kildi. RABB’inden gelmisti ve O’na donuyordu. Ah donusun O’na oldugunu hic unutmamis olsaydi. Yoruldukca oturup tovbe etti, estagfirullah cekti. Dinlenince tekrar namazina devam etti. Nasil daracik yerde sikisip kalmisti. Firinda oldugunu hatirladikca vucudunu atesler basti. Cengiz, eve gidip yatmisti. Gece bir aralik yataktan sicrayarak uyandi. Saatine bakti. Saat 3.15′di.acayip bir ruya gormustu.Arkadasi Hikmet, firinin icinde alev alev yaniyor, “Cengiz” diye bas bas bagiriyordu. Nasil bir ruyaydi bu boyle…Birden aksam aklina geldi. Olamaz! Firinin kapaginu Hikmet’in uzerine mi kapatmisti yoksa? Hemen uzerini giyip sokaga firladi. Hic durmadan kostu. Evleri de firina uzakti. 3.45′de firina geldi.Gece iscileri henuz firina gelmemislerdi. Kapiyi acti, isiklari yakti. Hemen firinin kapagini acip iceriye seslendi.
_Hikmet! Bir kac defa bagirdi. Hikmet, aglaya aglaya namaz kiliyordu. Oyle dalmisti ki, adinin soylendigini duyunca irkildi. Olamazdi. Yanlis duyuyor, hayal
goruyor olmaliydi. Fakat, yine duydu.. Birisi “Hikmet” deyip duruyordu. Hem firinin isigi da yanmisti. Selam verdikten sonra kapaga dogru yurudu. Karsisinda Cengiz’i gordu.
Firindan cikti. Cengiz bir anda hortlak gormuscesine irkildi. Korkuyla: _Kimsin sen? dedi. Hikmet’in Cengiz’e sarilmak icin uzanan kollari bos kalmisti.Hikmet hala agliyordu
_ Ne demek, dedi, sen kimsin? Hikmet’im iste, gormuyor musun? Dun aksam temizlemek icin girmistim. Birisi uzerime firinin kapagini kapatti. _ Olamaz, diyordu Cengiz. Sen Hikmet degilsin. Hikmet, Cengiz’i anlayamiyordu. Nasil boyle soyler, nasil taniyamazdi? Aklina geldi. Hemen aynaya dogru kostu. Bakti…Hayir, bu yuz bu saclar
kendisinin olamazdi. Ellerini kirismis, solmus yuzune, bembeyaz olmus saclarina goturdu. Bir gecede ihtiyarlamisti. Hickiriklarla sarsiliyordu. Bir daha aynaya bakamadi. Kendisinden korkmustu. Yanmanin ne demek oldugunu bilseler, kim bilir bir gecede ne kadar insan ihtiyarlayacakti. Yarin denilecek kadar kisa bir sure sonra yanmak
ihtimali bu kadar hafife alinabilir miydi? Basi ellerinin arasinda kalakaldi………

Yavuz, Misiri almak icin Sina colunu gececektir. O donemde Misir tahtinda Tomanbay vardir. Yavuzun Tih colunden toplari ile gecemeyecegini ve karsisinda perisan olacagini ummaktadir. Col, akrep, yilan ve sivrisineklerle doludur. Gunduz 40 dereceyi bulan sicaklik, gece sifirin altina dusmektedir.

Ulu Hakan, ordusunu pesine takmis, kizgin kumlarin uzereinde muthis bir edep ve tevazu ile yurumektedir. Bakislari bir noktaya mihlanmistir. Adeta colde sonsuzluga acilan bir izi takip etmektedir. Herkes askere manevi kuvvet olsun diye boyle davrandigini sanmaktadir ama, asker saatlerdir yurumekten yorgun dusmustur. Vuzera:

- Hunkarim atiniza binseniz, deyince…

- Gormuyor musunuz ? Resulullah Efendimiz (s.a.v.) onumuzde yururken ben nasil ata binerim! der.

Yureginde muthis bir vecd ve cosku, gozlerinde rahmet bulutlari gibi yas vardir. Hadise duyuldugundaaskerin goz yaslariyla gokten sakir sakir yagan rahmet birbirine karisir. Ve o korkunc Tih colu on uc gunde gecilir. Hala sirri cozulememis ve rekoru kirilamamistir.

Bu gune kadar, onun adina yola cikan her kervanin onunde O vardir. Ummetini hicbir zaman yalniz birakmamis, dertleriyle muteellim, sevincleriyle mesrurolmustur. Daha Dunyaya geldigi gunlerde Necip Fazilin “Guluyor, goklerle kani kaynasik dedigi Sani Yuce Peygamberin yolundan yuruyen ve sonsuzluk kervanini temsil eden butun buyuklerin de hep goklerle kani kaynasik olmustur. Zaferlerin arkasinda o ikram ve kerim el vardir.insanlar vazifesini yapmali, otesine karismamalidir.

Omrunun 50 yilini komunist ideoloji yolunda harcayan Salih Gokkaya, daha sonra Islam’la muserref olarak vefat etmistir. ‘Turkiye Komunist Talebe Teskilati Baskani’ sifatiyla Yugoslavya Devlet Baskani Maresal Tito’nun seref misafiri olarak Belgrad’a gitmis ve omrunun son gunlerini gecirmekte olan Tito’yu ziyaret etmistir. Onu, milyonlara hitap eden o dil ve cenesi dusmus, eller ve bacaklari tam bir degnek halini almis, gozleri yasla dolmus, dudaklari titrer halde ve yuzundeki aci ifadelerle gorunce, teselli vermek icin demis ki:
Daha fazla…’Efendim olum sizi korkutmasin. Belki maddeten aralarindan ayrilacaksiniz ama, yaptiginiz inanilmaz hizmetinizle kalplerde ebediyyen yasayacaksiniz.’ Tito, buyuk bir pismanlik icinde su muthis itirafta bulunur:

‘Yoldas, ben oluyorum artik… Olumun ne derece korkunc birsey oldugunu size anlatamam. Anlatsam bile sihhatli ve genc olan sizler, bu yasta bunu anlayamazsiniz. Dusunun olmek, yok olmak. Topraga karismak ve donmemek uzere gidis. Iste bu cildirtiyor beni. Dostlarimizdan, sevdiklerimizden, unvan ve makamlardan ayrilmak. Dunyanin guzelliklerini bir daha gorememek. Ne korkunc birsey, anlamiyor musunuz?

Yoldaslarim, sizlere acik bir kalple itirafta bulunmak istiyorum: Ben oldukten sonra, toprak olacaksam, dirilis, ceza veya mukafat yoksa, benim yaptigim mucadelenin degeri nedir? Soyleyin bana? Ha yoldaslarimin kalbine gomulecekmisim veya unutulmayacakmisim veya alkislanacakmisim neye yarar?

Ben mahvolduktan sonra, beni alkislayanlarin takdir sesleri, kabirde vucudumu parcalayan yilan ve ciyanlari insafa getirir mi? Soyleyin bu gidis nereye? Bunun izahini Marks, Engels, Lenin yapamiyor.

Itiraf etmek zorundayim. Ben Allah’a, peygambere ve ahirete inaniyorum artik. Dinsizlik bir care degil. Dusunun, su kainatin bir Yaraticisi, su muhtesem sistemin bir kanun koyucusu olmalidir. Bence olum de son olmamalidir. Mazlum gidenlerle, zalimce olenlerin bir hesaplasma yeri olmalidir. Hakkini almadan, cezasini gormeden gidiyorlar. Boyle kesmekes olamaz. Ben bunu vicdanen hissediyorum. Onlarin ahlarina kulak verecek bir merci olmali… Yoksa insan teselliyi nereden bulacak? Bunlarin bir aciklamasi olmali.

Nedense olum kapiya dayanmadan bunu idrak edemiyoruz. Belki de goz kamastirici makamlar buna engel oluyor. Ben bu inanctayim yoldaslarim, sizler de ne derseniz deyin!’